Ήταν 7 Δεκεμβρίου 1941 όταν η Ιαπωνία εξαπέλυσε αιφνιδιαστική επίθεση στη ναυτική βάση των ΗΠΑ στο Περλ Χάρμπορ, γεγονός που σηματοδότησε την είσοδο των Αμερικανών στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τότε ο διεθνής τύπος έγραψε: «Ο Γίγαντας ξύπνησε».
Ο τίτλος αυτός ταιριάζει απόλυτα και στον μαραθωνοδρόμο Γεώργιο Σταμούλη, αθλητή του Δημήτρη Θεοδωρακάκου, ο οποίος στις 7 Δεκεμβρίου 2025, στη Βαλένθια έγραψε ιστορία με την εντυπωσιακή επίδοση 2:16:02, αλλάζοντας το χάρτη των επιδόσεων στον ελληνικό μαραθώνιο.
“Ήταν μια κούρσα στην οποία θέλαμε να πάμε με ασφάλεια και με στόχο έναν χρόνο γύρω στο 2:18:00, ώστε να αποφύγουμε το ρίσκο. Στεκόμενος στη γραμμή της εκκίνησης, ήξερα ότι χρειαζόταν πολλή υπομονή και εμπιστοσύνη στην προπόνηση που είχα κάνει. Γι’ αυτό στα πρώτα 9 χιλιόμετρα έτρεξα με τις γυναίκες, σε ρυθμό κοντά στο 3:14/χλμ., προσπαθώντας ακόμη να καταλάβω πώς ανταποκρίνεται το σώμα μου, καθώς σε κάποια σημεία ένιωθα λίγο άτονος. Πέρασα τα 10 χιλιόμετρα σε 32:02 και τότε κατάλαβα ότι, με σωστή τακτική, μπορούσα να τρέξω κάτω από 2:20.
Μετά το 22ο χιλιόμετρο αρχίσαμε να φτάνουμε γκρουπ που προπορεύονταν, κι εκεί το δικό μας άρχισε τις αλλαγές ρυθμού και τις επιθέσεις. Ενώ τρέχαμε σταθερά στο 3:13–3:14/χλμ., ξαφνικά κάποιος επιτάχυνε και πηγαίναμε για 2–3 χιλιόμετρα στο 3:05–3:06, πριν χαλαρώσουμε ξανά. Αυτό επαναλήφθηκε αρκετές φορές μέχρι το 35ο χιλιόμετρο, όπου αποκοπήκαμε τέσσερις αθλητές από το γκρουπ μας και τότε ξεκίνησε ο πραγματικός αγώνας, με πιο γρήγορο ρυθμό. Ένιωθα λες και διεκδικούσα την πρώτη θέση.
Δυστυχώς αυτές οι αυξομειώσεις με επιβάρυναν, και στο 38–40ο χιλιόμετρο πέρασα τις πιο δύσκολες στιγμές μου, τρέχοντας σχεδόν μηχανικά, χωρίς να καταλαβαίνω πολλά, ενώ άρχισαν και οι κράμπες. Πατώντας τον μπλε τάπητα ήξερα ότι τα βάσανα τελειώνουν. Από μακριά προσπαθούσα να διακρίνω αν το ρολόι της διοργάνωσης έγραφε 2:15… ή 2:16… Όταν πλησίασα αρκετά και είδα ότι ήταν ακόμη στο 2:15, έκανα ένα sprint για να σπάσω το 2:16:00. Τελικά αποδείχθηκε ότι άργησα λίγο και πως θα έπρεπε να είχα αλλάξει ρυθμό νωρίτερα.
Όπως και να ’χει, ήταν ένας φοβερός αγώνας. Από πλευράς τροφοδοσίας δεν έλειψε τίποτα: συχνοί σταθμοί, κρύο νερό σε μπουκάλια και πάρα πολλοί άνθρωποι στους δρόμους που φώναζαν και εμψύχωναν τους αθλητές.
Τώρα ο στόχος είναι η σωστή αποκατάσταση και η επαναστοχοθέτηση με τον προπονητή μου για την υπόλοιπη χρονιά.”
Πηγή:runningstories.gr
